ذکر خیری از احمدی نژاد

یادش بخیر احمدی نژاد

هرچند آقای احمدی نژاد بنا به تشخیص رهبر معظم انقلاب از گردونه انتخابات بازماند اما از آنجائیکه خوب بودن و بد بودن هیچگاه مطلق نبوده ونیست وهر شخص خواه صاحب منصب باشد یا غیره نقاط قوت وضعفی دارد وبعضا نقاط قوت بر نقاط ضعف او بچربد، با اینکه شخصا به آقای احمدی نژاد رای نداده ام ولی بعنوان رئیس جمهور دو دوره از تاریخ کشورم ونماینده بیش از هفتاد میلیون ایرانی قابل احترام است وانصاف حکم می کند که به نیکی یاد شود

با اینکه در زمان اقای احمدی نژاد منافع کشورهای غربی واروپایی باب میل آنها تامین نمی شد ومسائل هسته ای وحقوق بشر را بهانه ای برای تحریم ملت ایران قرار دادند وهر چند گروهی سیاستمدار بی ایمان که به دلیل منافع حزبی و سیاسی وشخصی قدم در باتلاق تخریب نهادند واز کاه های ضعفش کوهها ساختند، و هر چه کاسه وکوزه کاستی بودبر سر ایشان شکستندوقصیده ها!! وهجویات سرودند!! ونطقها کردند اما پیش از دستور و.....

با اینکه اقدامات ایشان را در عرصه بین الملل چالش بر انگیز قلمداد کردندوگروهی ترسو خود را صلح طلب(شما بخوانید منفعت طلب) نامیدند ونقدها از ایشان کردند ولی بقول استاد شهریار:

عیبش که شنفتی هنرش نیز بگویم

عیبش همه فاش است وهنرها همه مستور

هیچگاه از مدیریت قوی وکارآمد استانداران ومدیران میانی ومخلص اقای احمدی نژاد کسی حرفی نزد، احمدی نژاد رکورد عزل وزیران نا کارآمد را بنام خود ثبت کرد وعملا اعلام کرد با کسی تعارف ندارد. در زمان آقای احمدی نژاد مدیری جرات نداشت ارباب رجوع را سر بدواند وایجاد نارضایتی بکند حال این مدیر هر که می خواهد باشد، حتی با قوی ترین وزیر کابینه یعنی وزیر اطلاعات هم تعارف نداشت، رئیس جمهوری بودکه نمی توانست با مردم با کنایه ومزورّانه صحبت کند. اگر اقدامات دولت تدبیر وامید را در حوزه سیاست داخلی نمی دیدیم شاید به خدمات آقای احمدی نژاد غبطه نمی خوردیم، در زمان ایشان مدیری ومسئولی جرات نداشت با شعور مردم بازی کند اما اکنون مدیری عقده ای در سایه سار عدم تخصص دستگاههای نظارتی بی محابا بر مردم می تازد وعقده های حقارت خود را در قالب قانون به خورد مردم می دهد وکسی هم جلودارش نیست و توهین به شعور مردمی که ولی نعمت مسئولین هستند گناهی نابخشودنی است زیرا مسئولین بواسطه مردم شخصیت شان شکل می گیرد.

همه روز روزه رفتن، همه شب نماز کردن

همه ساله حج نمودن سفر حجاز کردن

ز مدینه تا به مکه، به برهنه پای رفتن

دو لب از برای لبیک، به وظیفه باز کردن

به معابد و مساجد، همه اعتکاف جستن

ز مناهی و ملاهی، همه احتراز کردن

شب جمعهها نخفتن، به خدای راز گفتن

ز وجود بینیازش، طلب نیاز کردن

به خدا قسم که آنرا، ثمر آن قدر نباشد

که به روی ناامیدی در بسته باز کردن (شیخ بهایی)

تکاب اخگر...